Zeynep Kolay 67 Yaşında

Elli yılı devirdiği eşiyle birlikte İzmit’te yaşayan 67 yaşındaki Zeynep Kolay’ın üç evladı var, birini 1999 depreminde kaybetmiş.

SEVDA DUMAN

Elli yılı devirdiği eşiyle birlikte İzmit’te yaşayan 67 yaşındaki Zeynep Kolay’ın üç evladı var, birini 1999 depreminde kaybetmiş. O acı günleri anlatırken gözleri yaşla dolsa da büyük bir teslimiyetle “Allah’ın takdiri evladım, boynumuz kıldan ince” diyor ve dilinden şükrü eksik etmiyor.

Kocaman Hayvanlara Küçücük Çobanlar Olduk

On kardeşiz biz. Çocukluğumu İzmit’in köyünde geçirdim. Hiç okula gidemedim. Okumam yazmam yok. Okuma imkanım olsaydı insanlara faydam dokunsun diye doktor olmak isterdim. O zamanlar köyümüzde okul yoktu. Erkekler de yakında başka bir köye gidiyorlardı, yatılı okuyorlardı. Tabii, araba da yok o zamanlar. Otobüs köye bir sabah, bir de akşam gelirdi.

Köyde çocukluğumuz hayvan otlatarak geçti. Küçük yaşta koyun, kuzuları alır kıra giderdik. Mandalarımız da vardı, onlara çobanlık yapardık. Kocaman hayvanlara küçücük çobanlar olurduk işte. “Çubucuk’’ oyunumuz vardı sonra. Kırda arkadaşlarımızla bu oyunu oynardık en çok. Tahta çubukları yakalamaya çalışırdık, birbirimizle yarışırdık. Çok oyun oynayamasak da kırda, bahçede büyümenin güzelliklerini yaşadık hamdolsun. Ayağımız toprağa değerdi her gün, çayır çimende yuvarlanırdık. Şimdiki çocuklar rahat, yedikleri önlerinde yemedikleri arkalarında ama bizim kadar serbest değiller. Torunlar apartmanda oturuyor, anası babası aşağı indiriyor, başlarında bekliyor, oynatıyorlar. Kendi bahçen de olsa çocuğu yalnız salamazsın artık. Biz öyle değildik; akşam ezanına kadar serbestçe, korkmadan kırda bayırda koştururduk. İşimiz çoktu; çapa da kazdık, orak da biçtik, harman da dövdük ama öğrendik her bir şeyi. Düvene biner, ekini saman yapardık mesela. Şimdi bunları yapacak çocuk var mıdır, bilmem.

Zahmet Olmadan Rahmet Olmaz

Yazının devamı; Semerkand Aile Dergisi Temmuz 2018 sayısında.